withouyou

หมอกในยามเช้าของฤดูหนาวช่างสวยงามยิ่งนักหากแต่ได้บดบังและซ่อนทุกสิ่งไว้ภายใน  ไม่ว่าสิ่งนั้นจะดีหรือเลวร้าย สายลมพัดมาอย่างแผ่วเบาราวกลับจะกระซิบอะไรบางอย่าง  แต่ทำไมฉันกับรู้สึกหนาวจนเย็นเฉียบเข้าไปถึงข้างใน เมื่อก่อนเคยมีมือของเขากุมมื่อฉันเอาไว้ แต่มาวันนี้ไม่มีอีกแล้ว ในครั้งนั้นสายตาของฉันเห็นเพียงภาพของเขาที่ค่อยๆเลือนลับไปในไอหมอกสีขาว ฉันได้แต่ทนดูเขาจากไป... กลายเป็นหมอกที่อำพราง อำพรางเขาไปจากสายตาของฉันตลอดการ นานแล้วนะที่หายไป เมื่อไหร่นะไอหมอกสีขาวจะส่งเขาคืนมาให้สักที เขาจะเป็นยังไงบ้าง จะสบายดีไหมแล้วจะยังมีฉันคนนี้อยู่ในความทรงจำบ้างหรือเปล่า "ปิ๊บ ปิ๊บ" เสียงเครื่องช่วยหายใจดังประสานกันเป็นจังหวะ คนที่ฉันรักนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด ฉันอยากจะฉุดรั้งเขาไว้ไม่ให้ถูกกลืนเข้าไปในไอหมอกสีขาวพราวระยับนั่นแต่ฉันทำไม่ได้ ไม่ว่าอะไรก็ไม่เป็นผล ได้แต่ทนเห็นเขาเดินจากฉันไป. ...ไม่ว่าเขาจะจากฉันไปแล้วทิ้งฉันไว้ตรงนี้หรือฝืนขึ้นมาแล้วจำฉันไม่ได้อะไรก็ช่างเถอะ  ฉันจะรับเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมดนี้ให้ได้  ถึงแม้ว่าอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยกว่าที่จะทำใจได้ก็ตาม